من تو رو نگاه کنم تو هم منو صدا کنی

قربون چشات برم از راه دوری اومدم

جای دوری نمی ره اگه به من نگاه کنی

دل من زندونیه تویی که تنها می تونی

قفس وا کنی و پرنده رو رها کنی

می شه کنج حرمت گوشه قلب من باشه

می شه قلب منو مثل گنبدت طلا کنی

تو سرت شلوغه زیره دستیات فراوونند

از خدا می خوام کمی نگاه به زیر پات کنی

تو غریبی و منم غریبم اما چی میشه

دل این غریبه رو با خودت آشنا کنی

دوست دارم تو ایوون آینت از صبح تا غروب

من با تو صفا کنم تو هم منو دعا کنی

به وفای کفترای حرمت منم می خوام

کفتری باشم که تنها تو منو هوا کنی

دلمو گره زدم به پنجرت دارم می رم

دوست دارم تا من میام زود گره ها رو وا کنی

صد هزار دفعم شده پای ضریح زار می زنم

تا دلت یکبار بسوزه دردامو دوا کنی

دوست دارم که از حالا تا صبح محشر همه شب

من رضا رضا کنم تو هم منو رضا کنی

                                           پس چرا یار نیامد؟که نثارش باشیم  

سالها منتظر سیصدواندی مرد است .. 

                                          آنقدر مرد نبودیم که یارش باشیم !! 

اگر آمد . خبر رفتن ما را بدهید  .... 

                                         به گمانم که بنا نیست کنارش باشیم

خدايا! افسوس كه زخم عاشقانه اي برتنم نيست كه از من باز ستاني و شقايقي را به جاي آن بنشاني.

 افسوس كه حتي يك برگ بر شاخه درخت پير حياط نمانده است تا آخرين حرف هايم را روي آن بنويسم.

خدايا! به واژه واژه نام هاي مقدست قسم، دلم نمي خواست لحظه اي از تو روي برگردانم و به چشمهاي شيطان خيره شوم.دلم نمي خواست براي شيطان گندم درو كنم و سيب پوست بكنم. دوست نداشتم در مه آلود گناه بنشينم و قله هاي سپيد و سر به فلك كشيده ي تقوا را ناديده بگيرم.

خدايا! شبي نيست كه خواب چشم هاي روشن تو را نبينم و همهمه بهشتيان را نشنوم، اما بگو چگونه

 لنگان لنگان به درگاه تو كه از هزاران قصر رويايي زيباتر است، بيابيم!

خدايا! آيا نام مرا در دفتر چه مهرباني ات كنار فرشته ها و آقاقي ها مي نويسي؟؟

آيا اجازه مي دهي هر روز به نام تو پلك بگشايم وبه ياد همه فردا ها فنجاني چاي شيرين بنوشم؟؟

خدايا! من از دريا ها ي مرده و كوه هاي كاغذي گريزانم و يك قطره از اشك عاشقان را با تمام آب هاي

زمين عوض نمي كنم. من هرگز فانوسي آويخته در كوره راه را خاموش نكرده ام.

خدايا! اگر چه بار ها همراه شيطان در باغ هاي آتش قدم زده ام و گل گفته ام و خار شنفته ام، ولي

هيچگاه در مدح او شعري نسروده ام.

خدايا! كاش با ناز انگشت هاي خود دوباره مرا مي آفريدي، آنگاه تاجي از خورشيد بر سرم مي گذاشتي،

 جامه اي از پونه و رازيانه به من ميبخشيدي ونامت را بر ديواره هاي گرم قلبم مي نوشتي.

خورشيد چراغكي ز رخسار علي(ع) ست

مه نقطه ي كوچكي ز پرگار علي (ع)ست

هر كس كه فرستد به محمد (ص) صلوات

همسايه ديوار به ديوار علي (ع ) است

سه وقت دعا برآورده ميشه: وقت اذان، وقتي كه بارون مي باره، وقتي كه دلي شكسته باشه.