خواب ديدم . خسته و افسرده ام

روي من . خروارها از خاك بود

واي . قبر من چه وحشتناك بود

تا ميان گور رفتم دل گرفت

قبر كن . سنگ لحد را گل گرفت

بالش زير سرم از سنگ بود

غرق وحشت ،سوت و كور و تنگ بود

ناله مي كردم .  وليكن بي جواب

تشنه بودم . تشنه يك جرعه ناب

خسته بودم . هيچ كس يارم نشد

زان ميان . يك تن خريدارم نشد

هر كه آمد پيش ،حرفي راند و رفت

سوره ي حمدي برايم خواند و رفت

نه شفيقي ،نه رفيقي ،نه كسي

ترس بود و وحشت و دلواپسي

آمدند از راه در نزدم ملك

تيره شد در پيش چشمانم فلك

يك ملك گفت :بگو نام تو چيست ؟

آن يكي فرياد زد :رب تو كيست ؟

اي گنهكار سيه دل ،بسته پر !

نام اربابان خود يك يك ببر !

در مين عمر خود كن جستجو

كارهاي نيك و زشتت را بگو

حاليا عمر خودت كردي تباه

نامه اعمال تو گشته سياه

ما كه ماموران حق داوريم

نك تو را سوي جهنم مي بريم

ديگر آنجا عذر خواهي دير بود

دست وپايم بسته در زنجير بود

ناگهان الطاف حق آغاز شد

از جنان درهاي رحمت باز شد

مردي آمد از تبار آسمان

نور پيشانيش ،فوق كهكشان

چشمهايش زندگاني مي سرود

درد را از قلب انسان مي زدود

گيسوانش شط پرجوش و خروش

در ركابش قدسيان حلقه به گوش

صورتش خورشيد بود و غرق نور

جام چشمانش پر از شرب طهور

لب كه نه سرچشمه آب حيات

بين دستش كائنات و ممكنات

خاك پايش حسرت عرش برين

طره اي از گيسوش حبل المتين

بر سرش دستار سبزي بست بود

بر دلم مهرش عجب بنشسته بود

در قدوم آن نگار مه جبين

از جلال حضرت عشق آفرين

دو ملك سر را به زير انداختند

بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حيرت داشتند اين زمزمه